Hoe Roel met voorlezen een wereld opent

Een flyer in de brievenbus veranderde alles. “Vrijwilliger voor voorlezen op woensdagmiddag gezocht,” stond erop. Zitzakken neerzetten, verhaaltje lezen, spelletje doen. Het was niet ingewikkeld, maar precies wat Velserbroeker Roel de Weijert, die doordeweeks werkt als expediteur op Schiphol, nodig had.  
 
“Het gaf me een reden om vrij te nemen en zo het stuwmeer aan vrije dagen weg te werken. Dus niet alleen omdat het kon, maar omdat het moest. Er zaten immers kinderen op me te wachten,” vertelt de vrijwilliger. Wat begon met een paar voorleesmiddagen in de Bibliotheek Velsen, groeide uit tot iets veel groters.  
 
Voorlezen is niet vanzelfsprekend 
Al gauw hoort Roel van de VoorleesExpress: een traject waarbij vrijwilligers gezinnen thuis bezoeken om samen voor te lezen en taalspelletjes te doen. Roel is direct enthousiast. Twintig weken lang komt hij één keer per week met een stapel boeken bij kinderen thuis over de vloer. Deze kinderen groeien vaak op in gezinnen waar voorlezen geen dagelijkse routine is. “Ik heb bijvoorbeeld gewerkt met kinderen uit Syrië, Eritrea en Polen. Voor hen was voorlezen voor het slapengaan geen gewoonte. Maar het doet wel iets met ze.” 
 
Roel geeft geen vaste les en houd zich niet aan een strak programma. “Met het ene kind kun je vijf minuten lezen voordat het is afgeleid en met het andere een half uur. Maar daarna pakken we de draad weer op. Het gaat om het stukje aandacht. Om dat uurtje Nederlands.” 

Geen juf, wél een rolmodel 
“Ik heb geen onderwijsachtergrond zoals sommige andere vrijwilligers. Ik ben geen juf geweest, en ben zeker niet creatief met knutselen. Maar ik ben wel een vader. En ik ben er elke week. Ik haal boeken, ik luister, ik moedig aan. En als een kind vraagt: ‘Mag ik dit boek even houden?’ dan weet je dat je iets goed doet.”  
 
Halverwege het traject neemt hij kinderen graag mee naar de bibliotheek. “Dan zie je wat hen trekt. Ze lopen zelf naar de juiste kast. Soms willen ze gewoon plaatjes kijken. Prima. Van kinderboekenserie Dogman naar een boek met iets meer tekst is al een hele stap.” 

Een koffertje vol kansen  
De vraag ‘Wanneer kom je weer?’ komt niet uit de lucht vallen. Want de behoefte is groot. Niet alleen bij de kinderen. “Ouders vragen ook: kunnen we Nederlands leren? Zijn er activiteiten?” Roel neemt folders mee, wijst op taalcursussen en workshops in de bibliotheek. Eén van de kinderen stroomde na de VoorleesExpress door naar de DoorleesExpress. “Sommigen hebben gewoon meer aandacht nodig, en hebben even iemand nodig die ze op punten en komma’s wijst”    

Meer dan taal  
Wat hem drijft? “Je ziet groei. In woordenschat, leesvaardigheid, maar vooral in zelfvertrouwen. Daar doe ik het voor.” Toch zou hij graag meer terugkoppeling krijgen van scholen. “Je hoopt dat   het uurtje per week effect heeft. Soms zou verlenging van het traject goed zijn. Dat is bespreekbaar, maar nog niet standaard.”    

Roel steekt zijn waardering voor de bibliotheek niet onder stoelen of banken. “Wat de bieb allemaal mogelijk maakt… dat verdient een medaille. Niet alleen voorleesprojecten, ook activiteiten, cursussen, plekken om gewoon even bezig te zijn. Zeker als je ouder wordt en denkt: wat ga ik straks doen?”  Het antwoord op die vraag heeft Roel allang gevonden. Elke week weer. Met een boek in zijn hand en een kind dat vraagt: “Wanneer kom je terug?”